Cereminia Bai Shi jest formalnym aktem pzyjęcia na ucznia kungfu, który ściśle wiąże świat praktyków chińskich, tradycyjnych sztuk walki. Rozróżnia on zewnętrzną, zwyczajową  relację jaka występuje pomiędzy trenerem, a zawodnikiem, od wewnętrznego dożywotniego zobowiązania i zaufania. Temat ten z perspektywy społeczności Shaolin przybliża nam Łukasz Duszak sifu. Prowadzi on swój ośrodek szkoleniowy w Warszawie, a naukę kungfu pobiera bezpośrednio od mnichów buddyjskich.

Dalsza część opowieści o perypetiach Chan Yiu Min'a i roli jaką odegrał mistrz Fung Siu Ching w załagodzeniu ostrego konfliktu po pobiciu przez niego mistrza Ou Kang'a. Prowokacje pomiędzy szkołami kungfu, wyzywanie się ich liderów i uczniów na pojedynki było na przełomie XIX i XX wieku jedną z form zdobycia rozgłosu i przysporzenia sobie nowych adeptów. W przeciwieństwie do tego, bójki wszczynane przez Chan Yiu Min'a były nie tylko wyrazem jego młodzieńczej odwagi, ale też gwałtownego i silnego charakteru.

„Historia rodziny Tang - gałąź Czerwonej Dżonki” w części 12 porusza nienane wątki na temat sifu Chan Wah Shun'a i sporów, jakie w XIX wieku narastały wśród liderów kungfu w rejonie Foshan. Wizerunek przedstawiający osobę mistrza został odtworzony na podstawie posągu usytuowanego na placu kulturalnym Maa Dung w miejscowości Haang Tan, dystrykcie Shunde. Jego odsłonięcia w dniu 4 październiku 2024 roku w ramach XI Festiwalu Kultury im. Chana Wah Shun'a dokonał prawnuk Chan Gwok Gei (陈国基).

Prezentowany artykuł: "Lai Miu Hin, jej związek z kungfu i rodziną Chan" odnosi się do historii małżonki Chan Yiu Min'a, który był jedynym synem Wielkiego Mistrza Wing Chun (Ving Tsun) kungfu Chan Wah Shun'a. Jej postać jako osoby biegłej w dwóch stylach południowo-chińskich sztuk walki wywodzących się od rodzin Lai i Chan pozostaje praktycznie nieopisana. Istniejące, skromne i niezweryfikowane wzmianki nie mogą zastąpić jej biografii, która wymaga szeregu badań u źródła.

Artykuł pod tytułem „Szkoła Yiu Choi - Yiu Kai” zawiera informacje pochodzące z ośrodka szkoleniowego w Sankt Petersburgu, gdzie odbywają się stałe treningi oraz seminaria z udziałem przedstawicieli tej linii przekazu Wing Chun (Wing Tsun) z Foshan. System jest uporządkowany i kontynuuje dawne tradycje kungfu. Wkrótce ukaże się więcej artykułów Galiny Pivovarowej i Nikolaja Kononova, które przybliżą polskim entuzjastom tej sztuki walki jej bogatą historię i różne koncepcje nauczania. Foto: Nikolai Kononov

Kontynuujemy opowieść o historii i rozwoju Weng Chun kungfu w Foshan, Guangzhou i Dongguan. Rozdział dziesiąty wspomina mistrza Leung Jan'a, znanego lidera Ving Tsun, oraz przybliża jego relację z Ou Kang'iem, uczniem Wang Lao Zuo. Wymieniany w artykule budynek „Wu Dou Si Yamen” to urząd, w którym służbę w imieniu rządu Qing sprawowali mandaryni. Słowo Yamen (衙門) oznacza zarówno biuro funkcjonariusza administracji publicznej, szefa lokalnej milicji, jak i przedstawiciela wojskowego.

„Mój Jedwabny Szlak, część 3” stanowi kontynuację opisu przygód, osobistych doświadczeń i refleksji sifu Arkadiusza Kopańskiego z Krakowa, które przeżył na drodze poszukiwania i poznawania Wing Chun bezpośrednio w Hong Kong'u. Jak zauważa autor, gdy robienie Wing Chun staje się zwyczajnością, dopiero wówczas rozpoczyna się prawdziwa nauka tej sztuki walki. Treningi prowadzone są w Krakowie i można się na nie umówić poprzz e-mail lub profil facebook. Foto: Alex Man Kim Wah

Wong Doc Fai, Wielki Mistrz stylu Choy Li Fut prowadzący centrum treningowe kungfu w San Francisco, udostępnił nam kolejny tekst swojej uczennicy sifu Jane Hallander. Wypowiada się w nim na temat pewnych aspektów tańca lwa, który jest częścią kultury chińskiej i tradycji południowych szkół walki. Artykuł zatytułowany „Historia tańca lwa” dostarcza ciekawych informacji, również na temat jego wykorzystywania podczas konfliktu z dynastią Qing. Foto: Andry Sasongko

Pozostajemy w środowisku Opery Kantońskiej, której klimat i ludzie przyczynili się do powstania i rozwoju wielu południowych sztuk walki. W proponowanym artykule, nawiązującym do publikacji z 1940 roku, przedstawiamy postać aktora filmowego i reżysera Mak Siu Haa, który występuje na tle wydarzeń wojennych. W ich wyniku zginął w Hong Kong'u pod japońskimi bombami. Jego badania z zakresu historii Opery Yueju w prowincji Guangdong stanowią kamień milowy kultury chińskiej.

Przy okazji artykułu o „Metodzie Mavilio” powstał materiał o pobycie sifu Francesco Mavilio w Chinach w 2024 roku i spotkaniu z sifu Tu Teng Yao (涂藤耀), który 15 stycznia 2015 roku podjął się pobicia Rekordu Guinnessa wykonując pokaz Wing Chun z udziałem 10 021 osób pod nazwą „Dziesięć tysięcy ludzi śpiewa wiosnę” (万人咏春). Zmienił tym poprzedni rekord ustanowiony w Foshan. Jego dewiza, to: nie umniejszaj innym metodom i nie gloryfikuj swojej, nadmierna rywalizacja jest niegrzeczna, a agresja niemoralna.

Artykuł o tragicznej postaci Deng Hai Shan'a (1882-1925), ostatniego kata ostatniej chińskiej  dynastii Qing, który od dzieciństwa doznawał nędzy, cierpień i trudów życia. Aby zarabiać na swoje utrzymanie nauczył się sprawnego posługiwania dwuręcznym tasakiem katowskim. Zmarł w samotności za rządów nordowych Republiki Chińskiej. Jest to pierwszy materiał poświęcony stosowaniu kary śmierci w warunkach feudalnego wymiaru sprawiedliwości narzuconego Chińczykom przez Mandżurów.

Chińskie źródła odwołujące się do literatury, artefaktów i archeologii wskazują, że historia ukłonu opartego na symbolice „pięści i dłoni”, oraz podobnych formach zachowania przekracza granicę 3000 lat wstecz. Nie ulega więc wątpliwości, że Państwo Środka jest krajem etykiety od czasów starożytnych, a na pewno od powstania „Księgi rytuałów Zhou” (周礼). Gest ten jako wyraz szacunku ma szerokie zastosowanie w wielu aspektach życia społecznego i relacji międzyludzkich. Foto: Yang Guang Wu

W dniu 3 sierpnia 1938 roku w Hong Kong'u urodził się Cheng Kwong, prekursor Weng Chun oraz nauczyciel stylu południowego smoka Lung Ying w Europie, który jako pierwszy mistrz "Boksu Wiecznej Wiosny" w 1991 roku przeprowadził cykl seminariów w Republice Federalnej Niemiec z udziałem uczestników z różnych państw, w tym z Polski. Gdyby nie choroba, dziś skończyłby 86 lat. Z tej okazji powracamy do wywiadu jaki przeprowadził Ricardo Di Vito. Autor na zdjęciu. Publikacja za zgodą. Żródło: iccardodivito.it

Sześćdziesiąt pięć lat temu, po południu 23 czerwca 1959 roku, po dwóch dniach gwałtownej choroby zmarł nagle Yuen Chai Wan (阮濟雲), chiński mistrz i twórca Vinh Xuan. Znany bardziej pod wietnamskim nazwiskiem jako Nguyen Te Cong. Był starszym bratem Yuen Kai Shan’a (阮奇山), jednego z trzech bohaterów Wing Chun w Foshan, obok Yip Man'a i Yiu Choi'a. Weng Chun (永春拳) uczył się od sifu Fung Siu Ching'a, a Wing Chun (詠春拳) od sifu Fok Bo Chuen'a. Miejsce jego spoczynku jest obiektem kultu.

91 lat temu, w dniu 6 czerwca 1933, urodził się Chu Shong Tin (徐尚田). Uprawiał boks Ving Tsun z przekazu sifu Yip Man'a. Posiadał wąskie grono uczniów, których szkolił w swoim mieszkaniu. Wydał dwuczęściową publikację obejmującą opis form ręcznych, manekina i broni stylowej, oraz dvd z materiałem instruktażowym. W 1951 roku Yip Man nadał mu przydomek „Król Siu Lim Tao”. W 1999 roku otrzymał tytuł Wielkiego Mistrza. Zdjęcie zostało udostępnione przez International Wing Chun Academy z Sydney.

80 lat temu, 16 maja 1944 roku urodził się Jim Fung Chuen Keung (馮傳強). Naukę Wing Chun (Ving Tsun) rozpoczął w Hong Kong'u w 1960 roku pod kierunkiem sifu Tsui Sheung Tin’a. Jako nastolatek wyemigrował do Australii, gdzie założył Międzynarodową Akademię Wing Chun. W 1998 roku został wpisany do Ogólnochińskiego Rejestru Sztuk Walki. Wydał 2 książki „Wing Chun Kung Fu” i „Wing Chun Weapons” oraz film instruktażowy pod tytułem „Wing Chun”. Publikacja grafiki za zgodą International Wing Chun Academy.

W dacie 16 marca 2024 r. zaistniał kolejny Międzynarodowy Dzień Wing Chun (Ving Tsun). Z tej okazji przypomnijmy tylko, że jego początki sięgają 2010 roku. Pierwsze wydarzenie zostało zainicjowane 14 lat temu i znalazło wielu nowych zwolenników w kolejnych terminach przypadających na każdą trzecią sobotę marca. Tak zrodziła się tradycja corocznych obchodów tego pięknego dnia, którego istota skupia się na uhonorowaniu wszelkich drzew i rodowodów Wing Chun (Ving Tsun) jako sztuki walki. Foto: Ron Lach

Dzień 1 października 1893 roku przyjmuje się za datę urodzin Wielkiego Mistrza Ving Tsun kungfu Yip Man'a. Od tego momentu do 2023 roku upłynęło 130 lat. Z uwagi na tą okoliczność Polski Kongres Yongchun Kungfu w Gdańsku podjął się opracowania monografii opowiadającej o życiu i metodzie walki, jaką spopularyzował z udziałem swoich uczniów. Do Polski system trafił dzięki staraniom si-kung dr Janusza Szymankiewicza, który został uczniem sifu Wong Shun Leung'a.

„Wielka majówka” to w kontekście „Spotkania po latach”, do którego doszło 18 maja 2019 roku z inicjatywy sifu Józefa Szarguta z Kędzierzyna-Koźla wielkie wydarzenie historyczne i towarzyskie szkoły Viet Chun Białego Tygrysa. Z zaproszenia skorzystało grono dawno nie widzianych przyjaciół tego wybitnego trenera, o czym wzmiankujemy w Infonecie nr 49/2019. Impreza zyskała szereg pochwał i pozytywnych ocen. Możemy więc domniemywać, że stanowi wstęp do kolejnych konstruktywnych spotkań.