Xu Yun (虚云) został mnichem w wieku 19 lat. Do historii przeszedł jako główny reformator buddyzmu chińskiego. Jego uczniami byli również mistrzowie kungfu z Klasztoru Shaolin, mnisi Shao Yun (绍云), Ti Guang (体光) i opat Hai Deng (海灯). W ciągu długiego życia (1840-1959) nigdy nie wypowiadał się negatywnie o uprawianiu sztuk walki przez osoby praktykujące Dharmę. Akceptował trening jako pozytywny aspekt życia klasztornego. Uważał, że ćwiczenia walki, jak wszystkie inne ćwiczenia fizyczne prowadzą do utrzymania kondycji, wewnętrznego doświadczenia i wglądu we własną naturę. Jedna z amerykańskich szkół Wing Chun Fut Sao (Dłoń Buddy), uważa Xu Yun'a za swojego patrona. W 1986 roku w Polsce ukazała się książka „Strażnik Dharmy. Autobiografia chińskiego mistrza Zen Xu Yuna”.
Plynometria to dziedzina kultury fizycznej wykorzystująca cykle rozciągająco-skurczowe mięśni do osiągania szybkości i dynamiki ruchu przydatnej w walce sportowej i obronie własnej. Dla prawidłowego treningu niezbędna jest relaksacja przeciwdziałająca obciążeniom i kontuzjom. Ćwiczeń rozwijających szybkość nie wykonuje się codziennie i stosuje przerwy dwudniowe. Ogranicza się liczbę powtórzeń do 6 w ramach 3-6 serii. Pomiędzy nimi stosuje się pauzy dla lepszego ukrwienia i dotlenienia mięśni oraz ich regeneracji przed następną serią. Czas na odpoczynek powinien być 3-5 razy dłuższy niż poświęcony na daną serię. Dzięki temu poprawia się szybkość biegu, wysokość skoku, oraz zdolność dynamicznej zmiany ruchu w każdym kierunku. Foto: Brigitte Werner
120 lat temu, w listopadzie 1905 roku reżyser Ren Jang Feng (任景豐) nakręcił pierwszy w Chinach film, pod tytułem "Ding Jun Shan" (定军山). Było to nieme nagranie sceny Opery Pekińskiej, przedstawiające epizod z bitwy o górę Jun w 219 roku n.e. Rolę generała Huang Zhong'a (黄忠) z okresu Trzech Królestw odegrał aktor Tan Xin Pei (谭鑫培). Stworzenie tego krótkometrażowego dzieła odbyło się z udziałem operatora Liu Zhong Lun'a (劉仲伦) i studia Fengtai Photography (豐泰照相館), które działało w Pekinie od 1892 roku. Cesarzowa wdowa Cixi uwielbiała śpiew Tan Xin Pei'a (na zdjęciu obok) do tego stopnia, że za każdym razem gdy występował nagradzała go dużą sumą pieniędzy. W dowód wysokiego uznania osobiście podarowała mu żółtą, cesarską kurtkę Huang Ma Gua (黄马褂).
„Armia zielonej flagi” Luk Jing (綠營), to formacja o cechach wojskowo-żandarmeryjnych, działająca za dynastii Qing (1644-1912). Składała się z Chińczyków narodowości Han, o których mówi się, że byli zdrajcami lub potomkami zdrajców dynastii Ming, którzy w 1644 roku przeszli na stronę Mandżurów i zwrócili się przeciwko własnemu narodowi. Jej nazwa wywodzi się od zielonego koloru sztandaru Luk Kei (綠旗). Stanowiska służbowe w poszczególnych jednostkach były dziedziczone po przodkach. Gdy zmarł ojciec jego miejsce zajmował syn. Większość obsady stanowili piechurzy, kawalerzyści i marynarze. Na uzbrojenie składała się broń biała i palna, szable, miecze, włócznie, łuki i strzały, a po modernizacji rewolwery, muszkiety, blunderbusy, karabiny i armaty.
Znaki chińskie "hanzi" odnoszące się do rzucania nożami, takie jak Fei Dao (飞刀) i Tou Dao (投刀) dotyczą w równym stopniu atakowania celów żywych i zamachów na życie, co sztuki cyrkowej i sportu. Można przyjąć, że rzuty wykonuje się na dwa sposoby, trzymając za rękojeść, poprzez ruch z ramienia i nadgarstka, lub wielokrotny obrót z trzymania za czubek ostrza. Osoby biegłe w walce z użyciem noży nosiły przy sobie po kilka tego rodzaju ostrzy, ponieważ w przypadku chybienia celu następowała utrata broni. W aspekcie taktycznym dochodziło więc do „oddania” noża celowi ataku. Nieuzbrojony przeciwnik zyskiwał narzędzie, którego mógł użyć przeciwko rzucającemu. Okoliczności te spowodowały przeświadczenie o ryzyku rzucania nożami w cel ruchomy, stąd ataki przybierały formę skrytobójczą.
