Chiune Sugihara (1900-1986) był japońskim dyplomatą. W 1932 roku został skierowany do Mandżurii, aby objąć tekę Wiceministra Spraw Zagranicznych w rządzie Mandżukuo. Kiedy zauważył, że Japończycy poniżają Chińczyków, protestacyjnie zrzekł się tego urzędu. Został Wicekonsulem w Kownie na Litwie. W 1939 roku podjął współpracę z oficerami Oddziału II Sztabu Głównego Wojska Polskiego Ekspozytury Grodno celem wspólnego, polsko-japońskiego rozpracowania ruchów wojsk sowieckich i niemieckich. Pomagał ewakuować z Litwy depozyt Banku Polskiego, oraz wystawiał obywatelom polskim wizy japońskie pozwalające na ucieczkę z terenów okupowanych przez ZSRR. W 1984 roku Instytut Yad Vashem uhonorował go zaszczytnym tytułem Sprawiedliwego Wśród Narodów Świata.
W 1921 roku w Radomiu ukazały się „Opowieści Szwoleżerów I-go Pułku Józefa Piłsudskiego”, zebrane i ułożone przez podporucznika Jana Bełcikowskiego. Na stronie 27 odnajdujemy kolejny dowód na udział Chińczyków w szeregach 53 Dywizji Strzelców Armii Czerwonej i walce pod Żurominkiem 22 sierpnia 1920 r. Starli się oni z 9 Brygadą Jazdy polskiej dowodzonej przez majora Jana Głogowskiego. Z opisu wynika, że gdy kapral Siwiec, któremu skończyły się naboje wypatrzył celującego z karabinu Chińczyka, zeskoczył z konia i chwycił bagnet wiszący u jego boku, którym przebił mu pierś. Jak napisał autor: „W takie boje wprost bajkowe obfitowała wielka bitwa o przedmurze cywilizacji nad Wisłą”. Do niewoli wzięto 1450 jeńców, 1 działo, 10 ckm i 310 wozów taborowych.
Pierwszy najazd wojsk mongolskich na Polskę, za decyzją Bajdar'a, wnuka Czyngis Chan'a, rozpoczął się od rekonesansu w styczniu 1241 roku. W efekcie 9 kwietnia rozegrała się bitwa pod Legnicą, w której został wzięty do niewoli i zdekapitowany Henryk II Pobożny. Jego ciało rozpoznano dzięki matce, św. Jadwidze Śląskiej z dynastii andechskiej, która jako szczegół pomocny w identyfikacji podała, że posiadał sześć palców u lewej stopy. Z opisu Jana Długosza można wywnioskować, że pod Legnicą po raz pierwszy w historii Europy użyto broni chemicznej, w postaci trujących woni i dymów bojowych. Kiedy żołnierze Ordy cofnęli się, po czym z wielkiego proporca wypuścili gęstą smrodliwą parę, Polacy zaczęli mdleć i ledwo żywi ustali na nogach. To sprawiło, że nie byli zdolni do walki.
Dzień 28 dziewiątego miesiąca księżycowego jest świętem boskiej postaci Trójokiego Hua Guang'a Da Di (華光大帝), który jest jednocześnie obrońcą i Patriarchą Opery Kantońskiej. Zgodnie z tradycją, tego dnia przeprowadza się uroczystą paradę w formie publicznej procesji zwanej „Luan Yu” (銮舆). Osoby niosące portret swojego patrona, co do zasady muszą być wykwalifikowanymi mistrzami sztuk walki (龙虎師), zrzeszonymi w wewnętrznej organizacji gildyjnej „Luan Yu Tong” (銮舆堂). Jej siedziba znajduje się w Yong Qing Fang (永庆坊) w obrębie Guangzhou w prowincji Guangdong. W 1947 roku kantońscy artyści operowi zebrali fundusze na budowę tego ośrodka i wspólnie zakupili ziemię przy Drugiej Alei Yong Qing. Od 1993 mieści się tam główna sala treningowa i miejsce spotkań mistrzów Tong'u Luan Yu.
Pierwszym Polakiem, który oficjalnie przebywał w Mongolii i Chinach był franciszkanin o imieniu Benedykt (1200-1251). We Wrocławiu dołączył do wyprawy poselskiej Giovanni'ego da Pian del Carpine (1182-1252), który był wysłannikiem Papieża Innocentego IV na kierunek azjatycki. W dniu 22 lipca 1246 roku bez map dotarł do Karakorum i ordy Wielkiego Chana Güyük. Znalazł się w granicach Mongolii i podbitych terytoriów chińskich dynastii Xiaxia (西夏) oraz Jin (金朝). Audiencja dyplomatyczna odbyła się niemal 30 lat przed spotkaniem Marco Polo z Kubiłaj Chanem. Po powrocie do Polski ojciec Benedykt został gwardianem klasztoru w Krakowie. Napisał pierwszy europejski traktat o kulturze i językach Dalekiego Wschodu „De itinere Fratrum Minoram ad Tartaros”, wydany w języku polskim w 1986 r.
